"چشمان مادرم"

 

"چهار دانشجو و استاد زرنگ"

چهار دانشجو شب امتحان به جای درس خواندن به مهمونی وخوش گذرونی رفته بودند و هیچ آمادگی امتحانشون رو نداشتند.

روز امتحان به فکر چاره افتادند وحقه ای سوارکردند به این صورت که سر و رو شون رو کثیف کردند ومقداری هم با پاره کردن لباس هاشون در ظاهرشون تغییراتی بوجود آوردند.

سپس عزم رفتن به دانشگاه نمودندویک راست به پیش استاد رفتند.

مسئله رو با استاد اینطور مطرح کردند:

که دیشب به یک مراسم عروسی خارج ازشهر رفته بودندو در راه برگشت از شانس بد یکی از لاستیک های ماشین پنچرمیشه و اونا با هزار زحمت و هل دادن ماشین به یه جایی رسوندنش واین بوده که به آمادگی لازم برای امتحان نرسیدند کلی از اینها اصرار و از استاد انکار، آخر سر قرار میشه سه روز دیگه یک امتحان اختصاصی برای این ۴ نفرازطرف استاد برگزار بشه،

آنها هم بشکن زنان از این موفقیت بزرگ، سه روز تمام به درس خوندن مشغول میشن و روز امتحان با اعتماد به نفس بالا به اتاق استاد میرن تا اعلام آمادگی خودشون رو ابراز کنند

استاد عنوان می کنه بدلیل خاص بودن و خارج از نوبت بودن این امتحان باید هر کدوم از دانشجوها توی یک کلاس بنشینند و امتحان بدن که آنها به خاطر داشتن وقت کافی وآمادگی لازم باکمال میل قبول می کنند.

امتحان حاوی دو سوال و بارم بندی از نمره بیست بود:

۱ ) نام و نام خانوادگی؟ ۲ نمره

۲ ) کدام لاستیک پنچر شده بود؟ ۱۸ نمره

الف) لاستیک سمت راست جلو
ب) لاستیک سمت چپ جلو
ج) لاستیک سمت راست عقب
د) لاستیک سمت چپ عقب

( منبع : عصر ایران )

"گذرگاه زمان"

در گذرگاه زمان

خيمه شب بازي دهر

با همه تلخي و شيريي خود مي گذرد

عشقها مي ميرند

رنگها رنگ دگر مي گيرند

و فقط خاطره هاست

كه چه شيرين و چه تلخ

دست ناخورده به جا مي مانند...

                                                       "مهدی اخوان ثالث"

"ای وای اگر صیاد من ، غافل شود از یاد من"

دیدی که رسوا شد دلم، غرق تمنا شد دلم

دیدی که من با این دل بی آرزو عاشق شدم

با آن همه آزادگی، بر زلف او عاشق شدم

ای وای اگر صیاد من، غافل شود از یاد من، قدرم نداند

فریاد اگر از کوی خود، وز رشته‌ی گیسوی خود، بازم رهاند

در پیش بی دردان چرا، فریاد بی‌حاصل کنم

گر شکوه‌ای دارم ز دل، با یار صاحبدل کنم

وای ز دردی که درمان ندارد

فتادم به راهی که پایان ندارد

شنیدم بوی او، مستانه رفتم سوی او

تا چون غبار کوی او، در کوی جان منزل کند

وای ز دردی که درمان ندارد

فتادم به راهی که پایان ندارد

دیدی که رسوا شد دلم، غرق تمنا شد دلم

دیدی که در گرداب غم، از فتنه‌ی گردون رهی

افتادم و سرگشته چون، امواج دریا شد دلم

دیدی که رسوا شد دلم، غرق تمنا شد دلم

                                                                               "رهی معیری"

"خداوندا"

"ای عشق ، سری به خانه ی ما نزدی"

دستی به کرم به شانه ی ما نزدی

             بالی به هوای دانه ی ما نزدی

                        دیر است دلم چشم به راهت دارد

                                   ای عشق ، سری به خانه ی ما نزدی

                                                                                      

                                                                                          "قیصر امین پور"

"آیینه ها دچار فراموشی اند"

آیینه ها دچار فراموشی اند

        و نام تو ورد کوچه خاموشی

                       امشب تکلیف پنجره

                                  بی چشم های باز تو

                                                    روشن نیست

                                                                            "قیصر امین پور"

"پیش بیا ‌! پیش بیا ‌! پیش‌تر !"

پیش بیا ‌! پیش بیا ‌! پیش‌تر !

تا که بگویم غم دل بیش‌تر

دوست‌ترت دارم از هر‌چه دوست

ای تو به من از خود من خویش‌تر

دوست‌تر از آن که بگویم چه‌قدر

بیش‌تر از بیش‌تر از بیش‌تر

داغ تو را از همه داراترم

درد تو را از همه درویش‌تر

هیچ نریزد به‌جز از نام تو

بر رگ من گر بزنی نیشتر

فوت و فن عشق به شعرم ببخش

تا نشود قافیه ‌اندیش‌تر

                                                              "قیصر امین پور"

"ای ساربان آهسته رو کآرام جانم می‌رود"

ای ساربان آهسته رو کآرام جانم می‌رود

وآن دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود

من مانده‌ام مهجور از او بیچاره و رنجور از او

گویی که نیشی دور از او در استخوانم می‌رود

گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون

پنهان نمی‌ماند که خون بر آستانم می‌رود

محمل بدار ای ساروان تندی مکن با کاروان

کز عشق آن سرو روان گویی روانم می‌رود

او می‌رود دامن کشان من زهر تنهایی چشان

دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می‌رود

برگشت یار سرکشم بگذاشت عیش ناخوشم

چون مجمری پرآتشم کز سر دخانم می‌رود

با آن همه بیداد او وین عهد بی‌بنیاد او

در سینه دارم یاد او یا بر زبانم می‌رود

بازآی و بر چشمم نشین ای دلستان نازنین

کآشوب و فریاد از زمین بر آسمانم می‌رود

شب تا سحر می‌نغنوم و اندرز کس می‌نشنوم

وین ره نه قاصد می‌روم کز کف عنانم می‌رود

گفتم بگریم تا ابل چون خر فروماند به گل

وین نیز نتوانم که دل با کاروانم می‌رود

صبر از وصال یار من برگشتن از دلدار من

گر چه نباشد کار من هم کار از آنم می‌رود

در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن

من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود

سعدی فغان از دست ما لایق نبود ای بی‌وفا

طاقت نمیارم جفا کار از فغانم می‌رود

                                                                              "سعدی"

"ای قوم به حج رفته کجایید کجایید"

ای قوم به حج رفته کجایید کجایید         

معشوق همین جاست بیایید بیایید

معشوق تو همسایه و دیوار به دیوار         

در بادیه سرگشته شما در چه هوایید

گر صورت بی​صورت معشوق ببینید           

هم خواجه و هم خانه و هم کعبه شمایید

ده بار از آن راه بدان خانه برفتید            

یک بار از این خانه بر این بام برآیید

آن خانه لطیف است نشان​هاش بگفتید       

از خواجه آن خانه نشانی بنمایید

یک دسته گل کو اگر آن باغ بدیدیت       

یک گوهر جان کو اگر از بحر خدایید

با این همه آن رنج شما گنج شما باد        

افسوس که بر گنج شما پرده شمایید

                                                                      "مولانا"

"آیا تو چنان که می نمایی هستی"

شیخی به زنی فاحشه گفتا مستی

                       هر لحظه به دام دگری پا بستی

                                        گفت شیخا هر آنچه گویی هستم

                                                          آیا تو چنان که می نمایی هستی

 

                                                       

"آن نفسی که با خودی یار چو خار آیدت"

آن نفسی که باخودی یار چو خار آیدت   
      
وان نفسی که بیخودی یار چه کار آیدت

آن نفسی که باخودی خود تو شکار پشه‌ای   

وان نفسی که بیخودی پیل شکار آیدت

آن نفسی که باخودی بسته ابر غصه‌ای         

وان نفسی که بیخودی مه به کنار آیدت

آن نفسی که باخودی یار کناره می‌کند         

وان نفسی که بیخودی باده یار آیدت

آن نفسی که باخودی همچو خزان فسرده‌ای  

وان نفسی که بیخودی دی چو بهار آیدت

جمله بی‌قراریت از طلب قرار تست               

طالب بی‌قرار شو تا که قرار آیدت

جمله ناگوارشت از طلب گوارش است           

ترک گوارش ار کنی زهر گوار آیدت

جمله بی‌مرادیت از طلب مراد تست              

ور نه همه مرادها همچو نثار آیدت

عاشق جور یار شو عاشق مهر یار نی           

تا که نگار نازگر عاشق زار آیدت

خسرو شرق شمس دین از تبریز چون رسد   

از مه و از ستاره‌ها والله عار آید

                                                                         "مولانا"

"ای ساکن جان من آخر به کجا رفتی"

ای سـاکـن جــــــان مـن آخر به کجا رفتی

در خـانـه نـهان گشتی یا سوی هوا رفتی

چون عهـد دلـم دیـدی از عهـد بـگـردیـدی

چون مرغ بپریدی ای دوسـت کــجـا رفتی

در روح نظر کردی چون روح سـفـر کــردی

از خـلـق حـذر کردی وز خلق جـدا رفــتـی

رفـتـی تـو بـدین زودی تـو بـاد صـبــا بودی

مـانـنـده بـوی گـل بـا بـاد صـــبــا رفـتـــی

نی باد صـبا بـودی نـی مـــرغ هـوا بــودی

از نـور خـدا بـودی در نـور خــــــدا رفــتــی

ای خواجه این خانه چون شمع در این خانه

وز ننگ چنین خانه بر سـقـف ســما رفـتی

                                                                                     "مولانا"

" اگر اندک ... اندک ..."

اگر

اندك . . .

اندك . . .

دوستم نداشته باشی

من نیز تو را

از دل می‌برم

اندك . . .

اندك . . .

اگر یكباره فراموشم كنی

در پی من نگرد

زیرا

پیش از تو فراموشت كرده ام

                                                                      "پابلو نرودا"

"به آرامی آغاز به مردن می کنی اگر..."

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی

اگر سفر نكنی

اگر كتابی نخوانی

اگر به اصوات زندگی گوش ندهی

اگر از خودت قدردانی نكنی

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی

زمانی كه خودباوری را در خودت بكشی

وقتی نگذاری دیگران به تو كمك كنند

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی

اگر برده‏ ی عادات خود شوی

اگر همیشه از یك راه تكراری بروی

اگر روزمرگی را تغییر ندهی

اگر رنگ‏های متفاوت به تن نكنی

یا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی

 به آرامی آغاز به مردن می‏كنی

اگر از شور و حرارت

از احساسات سركش

و از چیزهایی كه چشمانت را به درخشش وامی‌دارند

و ضربان قلبت را تندتر می‌كنند

دوری كنی...

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی

اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی

اگر ورای رویاها نروی

اگر به خودت اجازه ندهی

كه حداقل یك بار در تمام زندگی‏ات

ورای مصلحت‌اندیشی بروی...

امروز زندگی را آغاز كن!

امروز مخاطره كن!

امروز كاری كن!

نگذار كه به آرامی بمیری.

                                                                         "پابلو نرودا"

"باد خزان"

باد خزان وزان شد ، جلوه‌ی گل نهان شد

طلایه‌ی لشکر خزان ، از دو طرف عیان شد

چو ابر بهمن ز چشم من ، چشمه‌ی خون روان شد

ناله‌ها مرغ سحر در غم آشیان زد

آشیان سوخته بود ، مشعله در جهان زد

خدا داد زدست استاد داد

که بسته رخ شاهد مه لقا را

فغان و فریاد باد ، ز جور صیاد باد

که داده فتوای فنای ما را

سوی بی دلان نظر نداری

و ز اسیر خود خبر نداری

من چه کنم از غم بی قراری

خسته شد دگر دیده ز بیداری

بیا مه من ، رویم از این ورطه‌ی جانسپاری                       

                                                                                      "ملک الشعرا بهار"

دانلود شعر با صدای استاد شجریان :

باد خزان.mp3

"ما دوباره سبز می شویم"

ای درخت آشنا

شاخه های خویش را

ناگهان کجا

جا گذاشتی؟

یا به قول خواهرم فروغ

دست های خویش را

در کدام باغچه

عاشقانه کاشتی ؟

این قرارداد ،

تا ابد میان ما برقرار باد :

چشمهای من به جای دستهای تو

من به دستِ تو ، آب می دهم

تو به چشمِ من ، آبِرو بده

من به چشم های بی قرار تو قول می دهم :

   ریشه های ما به آب

          شاخه های ما به آفتاب می رسد

                                  ما دوباره سبز می شویم ! 

"به سراغ من اگر می آیید"

به سراغ من اگر می آیید

               نرم و آهسته بیایید

                       مبادا که ترک بردارد

                                چینی نازک "تنهایی" من

"طرحی برای صلح"

شهیدی که بر خاک می خفت

     سرانگشت در خون می زد و می نوشت

                 به امید پیروزی واقعی

                                     نه در جنگ

                                                  " که بر جنگ "

"گفته بودی که چرا محو تماشای منی"

گفته بودی که چرا محو تماشای منی

آن‏چنان مات،که حتی مژه بر هم نزنی

مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود

ناز چشم تو به قدر مژه برهم‏ زدنی

"به حافظ"

میخانه ای که تو برای خویش

پی افکنده ای

فراخ تر از هر خانه ای است

جهان از سر کشیدن می یی

که تو در اندرون آن می اندازی،

ناتوان است.

پرنده ای،که روزگاری ققنوس بود

در ضیافت توست

موشی که کوهی را بزاد

خود گویا تویی

تو همه ای ، تو هیچی

میخانه ای ، می یی

ققنوسی ، کوهی و موشی،

در خود فرو می روی ابدی،

از خود می پروازی ابدی،

رخشندگی همه ی ژرفاها،

و مستی همه ی مستانی،

تو و شراب؟

                                                 "این شعر را نیچه به حافظ تقدیم کرده است"

"مژده وصل تو کو کز سر جان برخیزم"

مژده وصل تو کو کز سر جان برخیزم

طایر قدسم و از دام جهان برخیزم

به ولای تو که گر بنده خویشم خوانی

از سر خواجگی کون و مکان برخیزم

یا رب از ابر هدایت برسان بارانی

پیشتر زان که چو گردی ز میان برخیزم

بر سر تربت من با می و مطرب بنشین

تا به بویت ز لحد رقص کنان برخیزم   

خیز و بالا بنما ای بت شیرین حرکات

کز سر جان و جهان دست فشان برخیزم

گر چه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم گیر

تا سحرگه ز کنار تو جوان برخیزم

روز مرگم نفسی مهلت دیدار بده

تا چو حافظ ز سر جان و جهان برخیزم

"این شعر روی قبر حافظ نوشته شده است"

"تک بیت"

"دل بر جانان من ، برد دل و جان من"

ادامه نوشته

"ما چون ز دری پای کشیدیم کشیدیم"

ما چون ز دری پای کشیدیم ، کشیدیم

امید ز هر کس که بریدیم ، بریدیم

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند

از گوشه‌ی بامی که پریدیم ، پریدیم

رم دادن صید خود از آغاز غلط بود

حالا که رماندی و رمیدیم ، رمیدیم

کوی تو که باغ ارم روضه‌ی خلد است

انگار که دیدیم ندیدیم، ندیدیم

صد باغ بهار است و صلای گل و گلشن

گر میوه‌ی یک باغ نچیدیم ، نچیدیم

سرتا به قدم تیغ دعاییم و تو غافل

هان واقف دم باش رسیدیم، رسیدیم

وحشی سبب دوری و این قسم سخنها

آن نیست که ما هم نشنیدیم ، شنیدیم

                                                               "وحشی بافقی"                                             

ما چون زدری پای کشیدیم با صدای افتخاری...

"به جز امشب و فردا شب و شب های دگر"

عهد بستم که دگر می نخورم

به جز امشب و فردا شب و شب های دگر...

"به کجا روم زدستت که نمی دهی مجالی"

بَسَم از هوا گرفتن که پری نماند و بالی

به کجا رَوَم ز دستت؟ که نمی‌دهی مجالی

نَه ره گریز دارم نَه طریق آشنایی

چه غم اوفتاده‌ای را که تواند احتیالی

همه عمر در فراقت بگذشت و سهل باشد

اگر احتمال دارد به قیامت اتصالی

به کجا روم ز دستت با صدای شجریان...

ادامه نوشته

"آن کس که نداند و نداند که نداند"

آن کس که بداند و بداند که بداند

اسب خرد از گنبد گردون بجهاند

آن کس که بداند و نداند که بداند

آگاه نمایید که بس خفته نماند

آن کس که نداند و بداند که نداند

لنگان خرک خویش به منزل برساند

آن کس که نداند و نداند که نداند

در جهل مرکب ابدالدهر بماند

"نه تو میمانی ، نه اندوه"

نه تو می مانی و نه اندوه؛

و نه هیچیک از مردم این آبادی...

به حباب نگران لب یک رود قسم،

و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت،

غصه هم می گذرد...

آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند...

لحظه ها عریانند...

به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز...

ادامه نوشته

"آدمیت مرده بود گرچه آدم زنده بود"

از همان روزی که دست حضرت قابیل

گشت آلوده به خون حضرت هابیل

از همان روزی که فرزندان آدم

زهر تلخ دشمنی در خون شان جوشید

آدمیت مرده بود

گرچه آدم زنده بود...

ادامه نوشته